FREE STYLE OR DIE

miasto zagubionych bogow i aspartamowej slodyczy

krzysq — Thu, 16 Feb 2012 02:53:34 +0000

jest 4 rano, za oknami nie pruszy snieg, nie prusza promienie slonca ani pieniadze w obcej, najlepiej zachodniej walucie. pruszy pustka okalajaca cale to zniszczone miasto, pustka jak w kazda noc, jak w kazdy zimowy dzien. zniszczone przez biernosc ludzi, przez ich lenistwo i wewnetrzna brzydote. wszyscy nagle zachowuja jakby byli politykami. wszystko wydaje sie tymczasowe. cieplo fotela, plany zagospodarowania przestrzennego, zajecia w domach kultury. wyrozniaja sie z tego ewidentnie pozwolenia na bron, immunitety i zdjecia ze znajomymi z wakacji. pozwolenia na bron nie potrzebuja byc odnawiane a raz formalnie nadany politykowi immunitet po wygasnieciu nabiera dopiero prawdziwej mocy wykonawczej proporcjonalnie do dlugosci stazu jako polityk, innymi slowy wreczonych i otrzymanych lapowek w walucie i barterze, sprzedanych ustaw, reform i ipadow dla swoich pociech, o zdjeciach ze znajomymi nawet nie bede pisal, kazdy ma swoje przejscia. i limity kredytowe pomimo swojej naturalnej tymczasowosci w zalozeniu zdaja sie nigdy nie konczyc, wystarczy magiczna splata 15 procent zeby od dalej kupujac rzeczy, ktorych nie potrzebujemy w danej chwili zeby fundowac reklamy rzeczom, ktorych nie potrzebujemy, ktore pozwalaja nam zapomniec o rzeczach, ktore gleboko w srodku chcemy zrobic. bo z zalozenia nikt nie jest zly, po prostu mamy inne cele, dewiacje, poziomy testosteronu i limity kredytowe. wszystko sprowadza sie do limitow kredytowych.

jest 4 rano i ktos powinien mi powiedziec, ze powinienem patrzec bardziej pozytywnie na swiat, ktory mnie otacza, w koncu zaraz rozpoczyna sie nowy dzien, plugi na nowo wyjezdzaja na miasto rozrzucac piach, sol, solanke, sode i chemie, ktora powoduje, ze tak trudno nam wstac o 7 rano. nic nie podejrzewajacy wychodzimy pozniej na ulice wdychac odory miasta, ktore nas ksztaltuje, my go nie ksztaltujemy ani troche. rozpoczyna sie zaraz nowy etap, policjanci z nocnej zmiany ida spac, przed tym probujac wyciagnac chocby jeszcze jeden mandat wiecej, zatrzymujac dwie dziewczyny w citroenie, wracajace z imprezy, trzezwe i do siebie. policjanci bezczelnie sie z tego smieja, i maja racje. rozpoczyna sie nowy dzien dla gazet i stacji telewizyjnych, dla prawdziwych machin napedowych tego wesolego-smutnego miasteczka o rozdwojonej jazni i dawno zatartych granicach moralnych, w ktorych rozumieja Cie tylko barmani, starzy znajomi i nauczyciele ze szkoly, chociaz nauczycielom glownie zalezy na tym, zeby z Toba sie napic. nowy dzien przyniesie tez nowy lifestyle, nowy know-how pokazywany dumnie i w kolorze w porannym show w tiwi. dla wszystkich, ktorzy zagubili wlasne ja pomiedzy wyprzedaza na torby o kroju plecakow w zarze a kolejnym likwidowanym bazarem pod reprezentatywny oddzial banku z dodatkiem kilku lokali mieszkalnych gdzies na wyzszych pietrach. jak wszyscy beda przyklaskiwali to developer moze bedzie laskawy i dorzuci lokal na fryzjera albo sklep z multimediami. nowy poranny show w tiwi bedzie tez spelnial cele oswiatowe, transmisja bedzie uczyc spoleczenstwo jak przyrzadzac ryby z wyprzedazy, ktore sie nie sprzedaja oraz awokado, ktore sie z kolei sprzedaje, ale jest w nadprodukcji, bo z chin, tam wszystko hurtem rosnie, a awokado w hurcie jest co drugie gratis z pomelo, to jak nie brac. pomelo podobnie wyglada, tez owoc, z chin, dziwnie pachnie i tez swieci w ciemnosci. tez, tak jak te ryby. i jezeli ktos powiedzmy wpadl na zlozenie tych dwoch produktow w prezentacje kulinarna na wizji, z live podkladem muzycznym i cudowna choerografia w tle, wykonywana przez grupe umalowanych polnagich pedalow, ktorzy wydaja sie umyslnie spojeni alkoholem na ta okazje, zawziecie wczuwajacych sie w przedstawienie, historie opowiadajaca o milosci dwoch pedalow do meskiej dziwki, w hiszpanii – kraju pomelo i awokado, jak nas szybko edukuje prezenter wskazujac przed kamera na haslo w hiszpanskiej encyklopedii i na dodatek ktos jeszcze wymyslil, ze prezenterzy powinni byc ubrani przez rozpoznawalna marke odziezowa, ktora akurat ma przecene na torby i plecaki, oraz to, ze czy w tym odcinku porannego-programu-live-show wolno wspominac o gejach i ostatnim ludobojstwie w Tybecie powinien doradzac jakis cygan-guru socjotechniki, ktory powoduje, ze nie pytamy politykow o motywy, gdy z usmiechem i pomlaskiwaniem oswiadczaja nam, ze najwyzszy czas odciac nastepny kawalek z tortu bezpieczenstwa energetycznego tego kraju i przekazac w rece temu, kto do dziwek i koksu dorzuci conajmniej kilka przelotow do Zurychu zeby podjac gotowke z konta w formie incognito, z banku, w ktorym, o dziwo nie ma kamer to nikt nie pyta, nie chce wiedziec, jak na policji czy w burdelu dlaczego tak, dlaczego teraz i dlaczego milosc do meskiej dziwki. wszyscy notuja przepisy i zasady kulturowego know-how na ten tydzien. generalnie kolorowo i dynamicznie jak na post komunistyczny pol kapitalizm w pelnej okazalosci przystalo.

sa tez oczywiscie dobre strony. moge robic o 4 nad ranem co mi sie zywnie podoba i nawet zglebiac sztuke, literature, importowane whisky, milosc z liceum czy dziwke jezeli moje fantazje wybiegaja nieco do przodu w czasie na osi tolerancji spolecznej i jest to tylko i wylacznie moja sprawa do momentu gdy nie napisze tego w mailu do znajomego i nie zacytuje w nim slow bomba i prezydent w tym samym akapicie.

i co powiesz bogowi, ktory jak umie probuje odsmazyc lososia na marynowanym awokado, wedlug przepisu i zgodnie z logika z przedstawiona przez tancerzy w choreografii, ale cokolwiek zrobi to mu nie idzie. ryba spalona, piwo wylane i do tego ujebal swoja nowa koszule z zary. ten bog jest zagubiony jak nic, ale rece ma w panierce i telewizora nie ma jak wylaczyc

domyslny tytul

krzysq — Tue, 14 Feb 2012 02:29:55 +0000

W tamtych czasach duzo wiecej patrzylem na budynki, na ich dachy, na balkony na wysokich pietrach i matki stojace na nich z papierosem w reku i wsluchujace sie w milczeniu w miasto i jego nagminne narzekanie. Wydaje mi się, że miasto narzekało na wszystkich tych debili, ktorzy tu w ciemno przyjeżdzają i w ciemno się zakochują zeby dac sie lagodnie mowiac wydymac bez gumek przy pierwszej mozliwej okazji i zazwyczaj zarazem ostatniej szansie ucieczki. Burdele w Birmie przy tym wydaja sie niczym uglowy bilet na przejazd rowerem do piekla, nic specjalego.

I oto my, nieogarnieci, wiecznie niezdecydowani, mlodzi romantycy ery kapitalizmu wchodzimy na zyciowy ring w modnych jeansach, blekitnych koszulach i z kastetami w rekach. Wcale nie wiedzac kiedy runda sie konczy, ba nawet nie majac pojecia kiedy runda sie zaczyna, podskakujacych jak ostatni idioci, wysylajacych calusy w strone kamery udajac, ze nie patrzy sie na dziewczyny, ktore nam sie podobaja. Dziewczyny, ktore zawsze nam sie podobaly i zawsze beda podobac, to i przyzwyczajenia do sposobu picia alkoholu sie raczej nigdy nie zmieniaja. No, moze jezeli mialbym pomyslec o.. zreszta niewazne. I wchodzimy na ten ring, wysylamy calusy do kamery, udajemy, ze nie patrzymy na te dziewczyny, ktore nam sie podobaja i smiejemy sie jak glupi, bo glupi jestesmy i szczesliwi. i nokautujemy sedziego gdy ten tylko pojawi sie przed naszymi oczami myslac, ze to zaczela sie walka, ze poszlo tak latwo, ze wygralismy. Usmiechamy sie do tlumu, do kamery, cieszymy sie jak dziecko, wywijamy fikolki na pol scenie scenie, pol ringu ringu i juz chcemy pytac czy na widowni jest ta sliczna brunetko-blondynka, ktora tak bardzo nam sie w szkole podobala, a nigdy do niej przeciez nie zagadalismy, ale sila rzeczy jestesmy zmuszeni szybko przestac, bo oto na ring wchodzi wlasciwy przeciwnik, wkurwiony i nabuzowany, chce nas ostro sprac bez pardonu, czy jak to czasami obrazowo lepiej brzmi - spuscic nam wpierdol. Ta runda nie bedzie nalezala do nas, ta walka bedzie nie fair, ale sedzia lezy nieptrzytomny za nami a tlum skanduje, wszyscy chca igrzysk. Przynajmniej mamy kastet w reku.

szkoda, ze jest z czekolady. w koncu mamy jakies 16 lat i kto by nam dal do rak prawdziwy

trojkaty

krzysq — Tue, 07 Feb 2012 14:24:52 +0000

Porankami mam wrazenie, ze ktos nas potwornie wrobil. Gdzie sa Twoi znajomi gdy budzisz sie rano u siebie i chcesz ubrac sie w schludne ciuchy o niezbyt krzykliwym kolorze i dojechac nie za mocno spozniony do pracy. Gdzie jest ta sliczna dziewczyna siedzaca z przodu tramwaju, sluhajaca foster the people mocno za glosno, ktora patrzac prosto w oczy mowi Ci, zebys zalozyl swoja ulubiona koszule, wypastowal buty, zostawil otwarte mieszkanie i stad jak najszybciej spierdalal. Mowiaca, ze jestes za twardy i ze jestes strasznie glupi, ze byles swietny, ciekawy i smieszny, ale dales sie wepchnac pijany do wesolego miasteczka imienia kompleksow i ambicji i Ty po prostu nie potrafisz zejsc z tego idiotycznie wolno krecacego sie diabelskiego mlyna. Ze stemple na 10 darmowy lunch jezeli podasz swoj numer telefonu, email i preferencje seksualne mozesz smialo juz wyjebac, ze lunch i tak jest odgrzewany, a polewa ma w sobie genetycznie modyfikowana soje i maczke kukurydziana Gdzie jest barman, ktory z cwanym usmiechem przechowa Twoja komorke i portfel pod lada gdy bedziesz napierdalal sie z wrogiem publicznym na piesci, piesci zacisniete mocno jak zeby od zlosci. Gdzie sa dziewczyny oblewajace sie szampanem za moim oknem gdy wstaje w ten mrozny, ewidentnie skacowany poranek i dlaczego mam wrazenie, ze nie patrzylyby na mnie? Gdzie sa Ci znajomi raperzy i szlajanie sie wieczorami z nimi po kolorowych letnich ulicach zalanych ludzmi zalanymi, alkoholem. gdzie sa domowki gdzie kazdy moze sie poznac w piec szotow i piec minut na balkonie, gdzie są rzeczy, o których nie pisze?
koniec aktu I
pieniadze zasypuja scene

powroty

krzysq — Sat, 26 Nov 2011 17:45:20 +0000

teraz jak sie namysle to rzeczywiscie kojarze. przedszkole, ursynow, rok 1995. ja, ona, truskawkowe lody o smaku wanilii i banda huliganow, ktorzy zaczeli rzucac we mnie kamieniami jak tylko zobaczyli moje krotkie rozowe spodnie zalozone dumnie do blekitnej koszuli. krotko mowiac nie zrobilem na nich wrazenia o ile mozna mowic w ich wypadku o opcji robienia czegokolwiek. generalnie ta koszula, te spodnie czy te lody nie spodobaly im sie specjalnie. jezeli moge mowic o moich odczuciach to mi nie spodobaly sie te rzucane kamienie, szczegolnie te, ktore we mnie jednak trafialy, ale jak kazdy 12 latek w takiej sytuacji bylem twardy. dalej siedzialem obok niej i jadlem loda. znaczy razem jedlismy te swietne lody dokladnie do momentu gdy ona nie dostala jednym z kamieni w glowe po czym malowniczo nie zaliczyla drugiego kamienia, tego wiekszego, na ktorym siedzielismy druga strona czaszki tworzac sytuacje nienegocjowalna. jako, ze szkarlatno-czerwona krew obryzgujaca moje rozowe spodnie nie zmienila ich koloru na tyle zeby huligani przestali we mnie rzucac kamieniami to jakby na to nie patrzec nadszedl czas spierdalac. nie pytajac nawet mojej drogiej kolezanki lezacej niczym moja prywatna muza pod kamieniem o to jak sie czuje po prostu zalozylem, ze nie zyje i spierdolilem.

spierdalam tak w moich szkarlatno- rozowych spodniach od tego czasu zdrowo. spierdalam przed komunizmem, spierdalam przed kapitalizmem. jednym slowem stoje w miejscu. kolezanka lezy pod kamieniem i wciaz sie usmiecha.

potencja umyslowej impotencji

krzysq — Thu, 03 Nov 2011 13:34:38 +0000

i tylko to ostre swiatlo, ktore wpada przez okno sygnalizuje ci, ze cos cie w zyciu omija
ze istnieje za szyba swiat, ktory jest piekny, w ktorym cos sie dzieje, swiat wypelniony oblymi ksztaltami i w wiekszosci stonowanymi barwami jak na komiksach z osiemdziesiatych, w ktorym jest i zycie i mgla okalajaca codziennie rano pola i ulice, niby przytulajac do siebie wszystkich na zewnatrz, jakby chciala powiedziec “jeszcze trzymajcie sie, jeszcze troche, to juz tylko tylko chwila, wytrzymajcie, do sadu ostatecznego juz na prawde niedlugo”

wiec sciagasz w koncu rolety, zeby zaslonic swiatlo, ktore ci przeszkadza.
ktore ci przeszkadza, tylko w czym?

bol glodu codziennosci

krzysq — Fri, 03 Jun 2011 15:29:35 +0000

jestem zajarany tym ze moge sprawdzic fryzure wyciagajac gotowke z bankomatu w malym lusterku po lewej albo prawej stronie. jest kapitalizm, jest wybor, to mi sie podoba. i gryze paczka bo jest kapitalizm i mnie na niego stac. jest troche gumowy a pomimo tego dobry jak skurwysyn. w momencie gdy podczas gryzienia odruchowo go sciskam to wycieka z niego nadzienie. gdy tylko je zauwazam to cofam sie dolna czescia ciala w przerazeniu probujac go uniknac. juz czuje ten dzem na spodniach. mam na sobie buty traperskie.

jezyki wystaja przed nogawki, na nich tez juz czuje dzem. czuje go na kostce brukowej przed bankomatem, czuje jak brudzi kazdy kawalek powietrza na swojej drodze. patrze w dol obmyslajac w glowie dziesiatki ruchow, ktorych wykonanie pomoze mi nie ujebac sie dzemem z gumowego paczka. analizujac to wszystko nagle widze, ze jestem czysty, kostka brukowa jest ujebana jak skurwysyn, a spodnie sa czyste, jezyki od butow sa czyste, nogawki sa czyste!

…..

a nie. poylilem sie. jednak przy jedzeniu tego paczka ujebalem sie jak swinia. dzemem. ujebalem bez kozery. dzemem. ujebany dzemem. ujebany jak skurwysyn dzemem. ujebany dzemem. dzem, mentalny kurwa bol zycia codziennego

adaptacja tramwaju trabiacego do tylu

krzysq — Fri, 29 Apr 2011 13:29:07 +0000

czlowiek dubstep wchodzi do pokoju i nie mowiac nic patrzy na kanapke wybijajaca swoja osatnia godzine o zeby starego czlowieka w szerokich spodniach oraz arafatce bewstydnie zalozonej na czubek czola. “to jest odjazd” mysli czlowiek dubstep patrzac na szafe pelna ubran i kladzie sie na gramofonie. reszte wieczoru wypelniaja dzwieki tluczonego szkla ulozone rytmicznie pomiedzy dogrywkami mlodego hiszpana na mandolinie spiewajacego o milosci do dwoch dziwek-lesbijek. o polnocy tlum juz ochoczo podskakuje nie do rytmu wykrzykujac co trzeci podskok po kolei imiona czlonkow partii rzadzacej chociaz kolejnosci nikt nie zna. brzmi to wszystko jak werbalne wymioty bobra na krzesle elektrycznym i doskonale komponuje sie z eklektyzmem architektury tej czesci miasta. bramkarz stojac plecami do sciany uderza o nia w takt imion na k. kanapki nie ma, ale zdajac sobie sprawe ze swoich alternatyw tego wieczoru w tym miescie i z jego morda bawi sie swietnie. nikt nie przeklina, nikt nie bierze dragow i nikt nie je genetycznie modyfikowanej zywnosci. tylko dja i oswietlenia brakuje. ale ta mlodziez swietnie sie bawi, nie wyciagamy ich z letargu.

szybkie platnosci kawalkami zycia bez pinu, podpisu, godnosci i pamieci

krzysq — Tue, 05 Apr 2011 00:33:32 +0000

i patrzac jak moj 12 letni znajomy filipinczyk spala jointa pomyslalem, ze wszystko kreci sie wokol hajsu. nie wazne, jaka waluta placisz za swoje zachcianki, drinki, kabanosy z 5cio letnia data waznosci, piwo posiadajace najlepsze na swiecie reklamy o gownianych ludziach z gownianym zyciem i gownianym piwem to w efekcie i tak wszystko sprowadza sie do placenia. oczywiscie, ze jest mnostwo sposobow na zdobywanie pieniedzy, nie musisz ciezko pracowac na swoja walute. sa jednostki na tyle utalentowane i rozgarniete, ktore potrafia oczarowywac pionki wokol siebie i w dogodnych dla nich, a oficjalnie losowych sytuacjach czarowac od nich hajs, sympatie i mase innych rzeczy, o ktorych na co dzien naszym filozofom sie nawet nie sni. sa ludzie, ktorzy potrafia budowac wokol siebie solidna armie znajomych, ktorzy placa za nich gdy tylko skina glowa, gotowych wstawic sie w kazdej burdzie i zawsze odpowiadajacych na niedodebrane polaczenia szybciej niz ty zdazysz powiedziec ‘nie, nie pozycze Ci pieniedzy’. slowem, nie wazne jak bogate jest twoje zycie towarzyskie, relacja z rodzicami, ilosc zdjec, w ktorych jestes otagowany na facebooku, orientacja seksualna, mozliwosci pierdolenia o polityce i zbawieniu czy to jak duzo czasu spedzasz na jaraniu jointow, jakkolwiek sie nie organizujesz to i tak ktos zawsze musi uregulowac rachunek, czy to bedziesz ty, twoj szef, znajomy, niedoszla, byla, nie-do-konca, nieoficjalna dziewczyna, kelner, ktorego oszukasz karta kredytowa, nie wymagajaca pinu czy daleka rodzina, zawsze ktos placi. i to nie wazne, pytanie czy ty na tym korzystasz.

cokolwiek robisz, cokolwiek planujesz wazne jest czy potrafisz ten hajs na placenie miec. bo nie oszukujmy sie, w dzisiejszej kulturze tu i teraz wazne jest zeby moc i miec. tu i teraz, tam i przed chwila, dla nich za chwile, wszyscy placa, wpisuja, podpisuja, akredytuja, nie patrza, a wiedza, nie mysla a mowia, nie zarabiaja a wydaja. a wspolczesnymi hakerami sa ci, ktorzy pieniedzy nie maja a chcac moga. i to im bozkowie natury skladaja hold, to o nich media milcza, wazniacy ze zluzb specjalnych wala sobie nawzajem konia na mysl o zlapaniu ich a my popadamy w spazmy na sama mysl o mozliwosci oszukania przez kogos systemu. przeciez to niemozliwe, glupie, absurd, gwalt na rzeczywistosci i niepoprawne politycznie.

ale nie wierzac w ta elite i zarazem nalezac do tej lepkiej, brudnej, wirtualnej jak jej pieniadze masy, chcac – placac – majac, musimy przyznac i jako, ze nikt nie pyta tutaj o masturbacje to nie wstydzac sie powinnismy umiec powiedziec na glos bez oszukiwania sie – it’s all about hajs.

zycie a biale zeby

krzysq — Thu, 24 Mar 2011 21:53:43 +0000

bronimy sie tego jak umiemy, udajemy, ze jest inaczej, rozpowiadamy ile sie da historii kontrastujacych zeby tylko zatuszowac prawdziwy stan rzeczy, ale trzeba umiec powiedziec glosno i wyraznie – zycie nas dojebalo. przegladam stare zdjecia znajomych i mysle ile mozna rozwodzic sie o zbawieniu i przyszlosci. nie te stare z podstawowki, gdzie kazdy, kto mial wlasna lopatke w reku byl krolem dnia, gwiazda podworka i zadowolony, ale zdjecia sprzed kilku lat i kazdy wyglada na nich swietnie, nie wazne co robil czy co chcial, po prostu wygladalismy dobrze. usmiechnieci, glupi, szczesliwi. zastanawiam sie co sie z moimi znajomymi stalo. nie to, ze umarli czy wyjechali do tropikow, na ural czy w jakies inne pojebane miejsce, cel biznesmenow, ktorzy nie maja zycia prywatnego, ktorzy wypelniaja braki w nim drogimi podrozami tuszowanymi na ekstremalne, zeby miec co opowiadac podczas tuszowanych na interesujace spotkaniach biznesowych w drogich barach stylizowanych pod filmy, sciankach wspinaczkowych, slowem wszedzie tam gdzie modnie. tak wazni w zyciu sa dla mnie Ci moi znajomi, wspominam ich twarze, byly takie piekne, latwo moge sobie przypomniec jak wygladaly kiedys, przed tym jak zanurkowali w nierowna walke o marzenia i szczescie z zyciem. gdzie sie podzialo nasze dziecinstwo, nasze sny i nasze pragnienia. gdzie sie podziala odwaga podstawiania nogi mezczyznom w garniturach z neseserami i smiania sie z tego cala banda, nie myslac o wybitych zebach, siniakach i spoznieniach na wazne spotkania. nagle zmienia sie repertuar, zamiast podkladac nogi tym wiecznie spieszacym, zdesperowanym dziwakom jezdzimy z nimi winda, podajemy im rece, kawe, umowy, dlugopisy, wlasne nadgodziny, wysluchujemy ich zmartwien i niemo przytakujemy. dlaczego nikt nas nie poinformowal, ze seans sie zmienia, ze wyjsc nie mozna, ze czy sie podoba czy nie trzeba doczekac do zakonczenia, ktorego w programie nie ma, nigdy nie bedzie. trzeba wiedziec, ze nalezy sie usmiechac i nie przyjmowac ulotek od nieznajomych, trzymajac sie brzegu tej wirujacej sceny. od tego czy zdolamy bedzie zalezalo czy dostaniemy owacje i prosbe o bis, choc nikt nie pyta czy bis chcemy dac. w ogole to nie podoba mi sie wiele rzeczy, nie jestem az taki wymagajacy czy wybiorczy, przeciwnie, calkiem dobrze przystosowuje sie do losowych warunkow, ale tu w zasadzie nie chodzi o mnie, chodzi o to, ze patrzac jak moi znajomi rozjezdzaja sie po swiecie, gubia marzenia w wejsciach do wiezowcow, samolotow, barow szybkiej obslugi i klubow dla pedalow wiem, ze twarze moich dobrych znajomych, twarze, ktore widzialem piekne tyle razy, twarze, ktore kiedy tylko zechce moge latwo sobie przypomniec, spokojne, radosne zmieniaja sie z kazdym odkladanym, gubionym czy zwyczajnie sprzedanym marzeniem i pozostanie jedno miejsce, w ktorym one wszystkie beda spokojne, radosne i usmiechniete jak kiedys. moje wspomnienia

problemy z tytulami

krzysq — Sun, 06 Mar 2011 01:09:06 +0000

dzisiaj przysiadlem do biurka i pomyslalem, ze nie bede pisac. pisac o bezsensie przyzwyczajen spoleczenstwa co do edukacji, o zaletach handlu uczuciami wzgledem barteru, o wyzszosci przypadkowych spotkan nad wieloletnimi znajomosciami, o calej tej pieprzonej unii europejskiej i systemie wizowym na swiecie, o tanim alkoholu i odkladaniu zawsze wszystkiego na lepsza chwile, ktorej sami pozwalamy przejsc obok gdy tracimy czas na allegro. moglbym napisac o tym wszystkim na raz czego tez nie zrobie.

planuje przyszlosc ale nie potrafie zaplanowac jutrzejszego niskokalorycznego sniadania, pije alkohol ale nie widze sensu w upiciu sie, nie mam pieniedzy a pomimo tego je wydaje beztrosko, usmiecham sie ale jak sie rozejrze to nie mam pojecia do kogo, tesknie za wami wszystkimi i mam was wszystkich zarazem w tym samym czasie w dupie.