Porankami mam wrazenie, ze ktos nas potwornie wrobil. Gdzie sa Twoi znajomi gdy budzisz sie rano u siebie i chcesz ubrac sie w schludne ciuchy o niezbyt krzykliwym kolorze i dojechac nie za mocno spozniony do pracy. Gdzie jest ta sliczna dziewczyna siedzaca z przodu tramwaju, sluhajaca foster the people mocno za glosno, ktora patrzac prosto w oczy mowi Ci, zebys zalozyl swoja ulubiona koszule, wypastowal buty, zostawil otwarte mieszkanie i stad jak najszybciej spierdalal. Mowiaca, ze jestes za twardy i ze jestes strasznie glupi, ze byles swietny, ciekawy i smieszny, ale dales sie wepchnac pijany do wesolego miasteczka imienia kompleksow i ambicji i Ty po prostu nie potrafisz zejsc z tego idiotycznie wolno krecacego sie diabelskiego mlyna. Ze stemple na 10 darmowy lunch jezeli podasz swoj numer telefonu, email i preferencje seksualne mozesz smialo juz wyjebac, ze lunch i tak jest odgrzewany, a polewa ma w sobie genetycznie modyfikowana soje i maczke kukurydziana Gdzie jest barman, ktory z cwanym usmiechem przechowa Twoja komorke i portfel pod lada gdy bedziesz napierdalal sie z wrogiem publicznym na piesci, piesci zacisniete mocno jak zeby od zlosci. Gdzie sa dziewczyny oblewajace sie szampanem za moim oknem gdy wstaje w ten mrozny, ewidentnie skacowany poranek i dlaczego mam wrazenie, ze nie patrzylyby na mnie? Gdzie sa Ci znajomi raperzy i szlajanie sie wieczorami z nimi po kolorowych letnich ulicach zalanych ludzmi zalanymi, alkoholem. gdzie sa domowki gdzie kazdy moze sie poznac w piec szotow i piec minut na balkonie, gdzie są rzeczy, o których nie pisze?
koniec aktu I
pieniadze zasypuja scene
